18.7.09

live and let die

det finaste som finnes må vel vera ein fin kjærast som snakkar i søvne, disneysongar på spotify, masse nye truser som er rosa og gule og blå (okei, ikkje blå) og raude og grøne og fine, google translate som lar meg skrive bittelitt portugisisk, a softer world, frekner, skyar og vått gras.



slik ser eg ut i dag, nemleg. og eg går med kjole! den kjøpte eg i dag for hundre kroner, og den er skikkelig fin og god, og eg kan snurre og snurre og snurre rundt utan at den krøllar seg og blir teit. det er vel fint?


slik ser dei fine trusene mine ut! dei er berre så flotte og gode, og eg blir så glad av å sjå på dei! dessutan føler eg meg litt som ei prinsesse når eg har dei på, fordi dei er så rosa og frynsete og flotte. (skjerfet som ligg under trusene fant eg litt sånn tilfeldig for tretti kroner, kor fint er ikkje det?)


ååå, sukkerspinn og muffinstruser.

og, ååå! eg må få seie at kjærasten min er flinkast i verda! i dag har han nemleg takka ja til ein plass på samanliknande politikk på universitetet i bergen! samanliknande politikk, høyres ikkje det berre fantastisk ut?
dessutan tok han tattovering tidlegare denne veka, berre sjå her:

15.7.09

regn

det er femten år sidan, for eg var snart tre, fryktlaust sjenert og befriande livredd. eg trur eg var mindre enn meg sjølv, for det kan ein vera når ein er snart tre og har majones i håret fordi ein er dårlegast i verda på å ete. eg var ikkje særleg god til å syngje, men eg fekk heller aldri tid til å prøve - eg kasta sand på dei andre og skreik når eg måtte inn. det var meg i paradiset, for eg kunne sjå heile verda frå der eg sto, aldri ville eg flytte meg. når det regna fekk eg vera inne, helst under bordet og bak gardina. kanskje det var best slik, eg trur aldri du la merke til meg, sjølv om du sa namnet mitt fleire gonger. det var umogleg å slutte å smile, for eg hadde vind i håret og fotballkort i lomma. eg trur ikkje mjølkekartongane var særleg mykje meir interessante på den tida, og sjølv om eg hadde kunna lese ville eg nok ikkje funnet særleg stor glede i det.

hair

13.7.09

fotokonkurransar

..igjen. eg berre må melde meg på når eg ser slike konkurransar, sjølv om eg ikkje har spesielle forhåpningar om å vinne.

1. tema: vatn (klikk her for å kome til konkurransen)
DSC_0836
Nikon D40x m/55-200mm. 1/20, f/5.6 og ISO 400

2. tema: dyr (klikk her for å kome til konkurransen)

Nikon D40x m/70-300mm. 1/125, f/6.0 og ISO 800

3. tema: natur (klikk her for å kome til konkurransen)
sheeps
Nikon D40x m/55-200mm. 1/500, f/5,6 og ISO 1250

4. tema: kjenslar (klikk her for å kome til konkurransen)

Nikon D40x m/70-300mm. 1/320, f/6.0 og ISO 400.

5.7.09

ferie

nokre gonger når det er fint vær og sola har gått ned er det flott å liggje i graset og berre sjå opp mot himmelen. då tenker ein over kor flott allting eigentleg er, og legg merke til fine detaljar som ein har oversett tidlegare. ein tenker på kor fint ein har det, på alle ein er glad i, og på at ein aldri vil at sumaren skal forsvinne. er ein heldig får ein liggje der i nokre minutt før ein merkar at ein blir oppeten av mygg, men det gjer ingenting, for då hoppar ein berre litt vidare, tar bilete av alt og smilar breiare enn dei fleste.

andre gonger reiser ein for å bade, og det er min favoritt. då plasker ein rundt i vatnet som små born, medan latteren boblar ut frå dei glade kroppane, og ein tenker at no, no er det umogleg å bli meir lukkeleg, men to sekund seinare, då den fine kjærasten eins dyttar ein litt forsiktig i ryggen og gjer ein ein stor klem medan han smiler, dei blå augo hans lysar og i eit par augneblikk verkar det som om sola skin ekstra sterkt og at heile verda plutseleg står stille og berre består av ein sjølv og han fine, og ein smilar og ein smilar og ein smilar og ein vil aldri at det skal slutte, då merkar ein at lukka eigentleg aldri tar slutt, og ein ynskjer at foralltid kan vera slik.

;;